Trail des Mille Collines 2009
Rwanda
Met om en bij de 9 kilo op mijn rug begon ik dag 1 aan de eerste 35 km. Deze etappe was een makkie die in ongeveer 3,5 u werd afgehandeld. De 35 km van dag 2 werd door de vele hoogtemeters de zwaarste etappe en deze jongen kwam zwaar afgemat over de streep. Een uur met de benen omhoog de verzuring eruit schuddend omringd door een 200-tal Rwandese kinderen, moesten mij terug fit maken voor de lange etappe van 46 km van de volgende dag.
Aangezien ik reeds tweemaal als tweede over de meet kwam, stond er heel wat op het spel. De derde in het klassement schoot aan het begin van de etappe weg als een speer en koos hiermee duidelijk voor de aanval. Gelukkig bleef ik koelbloedig mijn eigen tempo lopen. Op de tweede en laatste verversingspost op 28 km kreeg ik te horen dat de eerste twee slechts 5 minuten voor lagen. Het was nu nog 18 km en ik voelde mij nog vrij fit. In de laatste 5 km ben ik dan mijn ingestorte collega gepasseerd en samen met de eerste naar de meet gelopen.
De laatste dag van 26 km was mentaal de moeilijkste. Waarom nog snel lopen. Ik had het zo wel gehad. De eerste 5 km liep ik in het kielzog van de eerste van het klassement. Even overwoog ik om hem gans de etappe te blijven volgen. Maar de geest had er geen zin meer in en ik besloot dat het beter was wat van het landschap te genieten deze laatste dag. Proberen een etappe winst in de wacht te slepen was toch pure utopie. Bernard Godron, de winnaar van de Trail des mille collines is immers in staat 220km met 18000 hoogtemeters te lopen en te winnen. Lichtelijk buiten categorie voor mij. De man was hier duidelijk op vakantie. Met veel plezier liet ik hem uit het zicht verdwijnen. Hij zou uiteindelijk een half uur voor mij over de meet komen. De derde in het classement had er duidelijk ook nog zin in en ook hem liet ik aan mij voorbijgaan. Al hield ik hem wel in het zicht. Ik wist dat hij eens graag voor mij zou aankomen en het was hem van harte gegund. Twee minuten na hem kwam ik samen met Pierre (4de plaats), een man van 61, maar ongeloofelijk fit en sterk, over de meet en dook ik rechtstreeks het Kivu meer in. De pint die we toen genuttigd hebben met z'n drie, liggend op de rotsen in het kolkende water van Lake Kivu, moet zo wat de beste pint geweest zijn uit mijn leven.
Het was een onbeschrijflijk avontuur. Fysiek geen grapje, maar de contacten met de lokale bevolking waren hartverwarmend.
Een enthoesiast publiek dat soms volledig uit de bol ging bij het horen van enkele woorden in het Kinyarwanda, de lokale
taal. Massas kinderen hebben met mij kilometers meegelopen en de strijd serieus verlicht. Op een dag had ik zelfs
gezelschap van een jongen met radio. Wat had ik spijt dat die geen marathon wou lopen !
De dagelijkse apero's waren uitermate gezellig in een groep met heel wat boeiende persoonlijkheden. En dat allemaal in een
prachtig en warm land. Rwanda! I'll be back !
En natuurlijk ben ik zeer tevreden met mijn tweede plaats. Voor wie wat fotos wil zien: klik hier.